ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ “ΚΕΝΟ” MIND THE “GAP”

mindthegap

Έχεις την τύχη να χρησιμοποιείς τρένο ή μετρό;

Τότε σίγουρα έχεις παρατηρήσει στην πόρτα το σήμα αυτό που σε προειδοποιεί να μην τσακιστείς, μην σφινώσει κατά λάθος το πόδι σου στο κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας…Πιο παλιά το άκουγες και στα μεγάφωνα όταν ο συρμός έπιανε σταθμό. Στα αυτιά μου αυτόματα παίζει το μήνυμα και στα αγγλικά και στα ελληνικά όπως παλιά -είναι βίωμα και αυτό που κουβαλάω από τις παλιές επόχες των τρένων πριν εκσυχρονιστούν.

Σήμερα το πρωί μπήκα μετρό και είδα πάλι το μήνυμα. “ΔΙΑ ΚΕΝΟ” το λέει τώρα εγώ όμως θα συνεχίζω να το αποκαλώ “ΚΕΝΟ” . Κενό…λέω από μέσα μου αλλά δεν σκέφτομαι το κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας…σκέφτομαι άλλα πράγματα όπως αυτό που απαντάμε συχνά πυκνά στην ερώτηση “τί σκέφτεσαι;” απάντηση “τίποτα μωρέ… κενό” και πάντα το συνοδεύουμε με το κατάλληλο βλέμμα, αυτό της αγελάδας και ο συνομιλητής μας αναρωτιέται και αγχώνεται λιγάκι ….μήπως περνάς κάποιο ελαφρύ εγκεφαλικό επεισόδιο και  καίγονται pixels στο μυαλό σου…

Ο συρμός σήμερα ήταν έτοιμος να σκάσει. Ώρα αιχμής σου λέει, όλοι πάνε στις δουλειές τους. Τους παρατηρούσα όλους δηλαδή όχι και όλους όσους μπορούσα.

Μπροστά μου ένας επιβάτης γίγαντας με το κοστούμι του, την επαγγελματική του τσάντα, τα καλογυαλισμένα του παπούτσια μετα μανίας διάβαζε στο κινητό του κάτι. Scroll up scroll down ζαλίστηκα στο τέλος.

Λέω για να ξεζαλιστώ λίγο και το βλέμμα μου πέφτει σε μια παρέα, μάλλον φοιτητές θα ήταν. Στεκόντουσαν μαζί, δηλαδή όλοι μαζί στεκόμασταν στο τρένο σαν παρέα, τόοοσοας κόσμος…. αλλά αυτοί σίγουρα έκαναν πιο στενή παρέα από εμάς τους υπόλοιπους. Ο ένας φόραγε αυτά τα τεράστια ακουστικά που είναι στην μόδα, και σε δείχνουν λιγάκι εξωγήινο…, και κούναγε πάνω κάτω το κεφάλι που και που δεξιά αριστερά, (έπαιζε τόοσο δυνατά μουσική που την άκουγα και εγώ), ο άλλος κάτι διάβαζε -μάντεψε πού: στο κινητό του φυσικά -είπαμε scroll up scroll down- ο τρίτος της παρέας είχε το  βλέμμα του κενό. Μάλλον ξενυχτισμένος υπέθεσα, είναι και περίοδος εξεταστικής… τελικά κατέβηκαν στην στάση όλοι μαζί και τότε κάτι είπαν μεταξύ τους (ήταν όντως παρέα!)

Λίγο πιο πέρα, οι τυχεροί της σημερινής μέρας, καθόντουσαν σχετικά αναπαυτικά στις θέσεις τους. Το scroll up και scroll down πήγαινε σύννεφο, Άλλοι ψιλο κοιμόντουσαν, άλλοι είχαν το κενό  βλέμμα, άλλοι κάτι σοβαρό θα πρέπει να σκεφτόντουσαν. Είχαν αυτό το σφιγμένο και αγχωμένο ύφος. Τα φρύδια ελαφρώς συνωφρυομένα, το μάτι λίγο θωλό και  προσπαθούσαν να πάρουν βαθιές ανάσες.

Διαγώνια και  δεξιά μου ένα ζευγάρι περίπου στην ηλικία των 60-65. Όλο το βαγόνι άκουσε την συζήτηση που είχαν για τους γιατρούς που θα επισκέπτονταν και τις εξετάσεις που θα έκαναν. Τα πνεύματα οξύνθηκαν και η συζήτηση πήγαινε για καυγά και όλα αυτά -αν κατάλαβα καλά για μια εξέταση αίματος και ένα παραπεπτικό που κάπου χάθηκε.Τελικά νευριασμένοι κατέβηκαν σε διαφορετικές στάσεις.

Κάποιοι άλλοι ήταν πιο δραστήριοι, πιο συνηδειτοποιημένοι, πιο alerted. Πασχίζανε να μην ξεχάσουν τσάντες, σακούλες, βαλίτσες αλλά σχεδόν κανένας δεν έδειχνε να ευχαριστιέται την μέρα. Να δεις κάποιον να χαμογελάσει- ούτε για αστείο. Σκυθρωποί προβληματισμένοι με ανεξερεύνητα “κενά”.

“Κενά” πού; Μα παντού τελικά. Σε όλα τα επίπεδα και σε όλες τις σχέσεις συγγενικές, φιλικές, οικογενειακές, επαγγελματικές, προσωπικές και πού να σταματήσω δεν ξέρω. Κενά που ξεκινάνε από ένα “άστο μωρέ, δεν βαριέσαι” “πού να σου εξηγώ τώρα, τρέχω και δεν προλαβαίνω” “τί να σου εξηγήσω δεν θα καταλάβεις” και στο τέλος γιγαντώνονται, περιπλέκονται τόσο πολύ, σε σημείο που δεν ξέρεις ούτε πού να το πιάσεις ούτε και πώς  να το σώσεις.

Ξυπνάς, κοιμάσαι, συναναστρέφεσαι τόσο κόσμο κάθε μέρα αλλά με ¨ΚΕΝΑ”. Σε συνεπαίρνει η ρουτίνα σου και τα θέματα σου.  Δεν πάει όμως έτσι και σίγουρα δεν σου λέω κάτι καινούριο. Απλά σε αφυπνίζω, επειδή σήμερα τρόμαξα, δεν στο κρύβω. Τρέξε να τα καλύψεις όσο υπάρχει χρόνος, άσε λίγο το “τρέχω όλη μέρα”  εντάξυ, θα τολμήσω να σου πώ να αφήσεις και λίγο το κινητό στην ησυχία του( ψυχραιμία! δεν εννοώ όλη την μέρα) . Παρατήρησε, άκου, μίλα. Περνάει που περνάει γρήγορα ο χρόνος, μη τον κάνεις λιγότερο δημιουργώντας ΚΕΝΑ.

(keepitsimplelifeisajourney)

Generation of ’70s (more or less…)

FB_IMG_1527554418496.jpg

Και τώρα ναι είσαι κάπου εκεί κοντά στα 40 λίγο πιο πάνω λίγο πιο κάτω..ε δεν θα τα χαλάσουμε κιόλας και πλέον όλα είναι σε τάξη καλά βαλμένα στην ζωή σου. Ή μήπως όχι;

Άκου πώς έγινε το πράγμα και αν έχεις κάτι να προσθέσεις ή να αφαιρέσεις έλα να μου το πεις και εγώ μαζί σου. Έχεις τελειώσει από τα πανεπιστήμια σου, εεε  έκανες και ένα δυνατό μεταπτυχιακό εδώ ή και στην Αγγλία πιθανότατα, γύρισες πίσω αστέρι. Παίχτης έτοιμος για όλα! Σωστά ; Ναι σε εσένα λέω και μην αναρωτηθείς που το ξέρω…Όλα τα ξέρω εγώ. Και έκανες και οικογένεια και παιδάκια και έπιασες ένα ωραίο σπίτι και στέγασες την φαμίλια. Και απο αμέτρητα interviews πέρασες με κοστούμια και γυαλισμένα παπούτσια και σε ατελείωτα meetings περευρέθηκες. Ξέρεις για ποια meetings μιλάω; αυτά που ξεκινάνε το πρωί και τελειώνουν την νύχτα. Και φυσικά επειδή η δουλειά έμεινε πίσω- μην το αρνηθείς αλλά την πήρες homework- όπως λένε και στο χωριό μου…. και στελεχάρες σε πολυεθνικάρες γνώρισες και συστήθηκες με θερμή χειραψία κτλ κτλ κτλ Σωστά μέχρι εδώ;

Και τώρα;  είσαι καλά “τοποθετημένος” στη τροχιά, κομματάκι του παζλ. Πας και έρχεσαι κάθε μέρα, αν είσαι τυχερός πας πιο casual ντυμένος αλλιώς ακόμα σε σφίγγει η γραβάτα ή σε τσακίζουν οι γόβες….σε κάθε περίπτωση συμπάσχω και συμπονώ. Και προσπαθείς να τα προλάβεις όλα και κυριολεκτώ. Δουλειά, παιδιά, ψώνια, ενημερώσεις γονέων, βαφτίσεις, γάμοι, κοινωνικά, βιτρίνες, λάμψη, ομορφιά, lifestyle, χρυσόσκονη – ξέρω και γω;;;;;  Θέλεις να είσαι εντάξυ με τις υποχρεώσεις σου και σε τέλεια αρμονία με το πρόγραμμα. Αν κάτι δεν πάει βάσει σχεδίου …τότε κάτι παθαίνεις- μη νομίζεις …..και εγώ το παθαίνω.  Όλα στην θέση τους λοιπόοοοον !!!!!! Κουρδίζεσαι το πρωί και γυρνάς ξεκούρδιστος το βράδυ- κάτι σαν χαλασμένο παιχνίδι- ένα περίπου. Έχω κάπου λάθος;

Και έρχεται το ΣΚ και λες θα κλείσω εκρεμμότητες. Γιατί  μόνο το ΣΚ προλαβαίνεις να κάνεις τα extra….Και όπως ψάνεις να βρεις στο συρτάρι του παλιού σου γραφείου ένα  τηλεφωνικό καταλογάκι (βλέπεις καλά τα smartphones …αλλά έχεις και παλιό data μη καταχωρημένο -βρε αδερφέ- που έτυχε να το χρειαστείς) μέσα στον χαμό που επικρατεί  στο συρτάρι, εσύ τραβάς αυτό αντιστέκεται. Ωχ! κόλλησε λες και δεν ανοίγει…χώνεις την χερούκλα σου να δεις τί το εμποδίζει να ανοίξει … και τότε πιάνεις στα χέρια την “μαγική” φωτογραφία που είχες ξεχάσει οτι υπήρχε, οτι ήσουν και εσύ μέσα σ’αυτή, ότι κάποτε ήσουν παιδί και πήγαινες εκδρομές με πάνινα παπούτσια και έπαιζες μπάλα. Ναι ναι μπάλα και λάστιχο και σχοινάκι. Άκου τώρα τί θυμήθηκα…. και γύρναγες σπίτι σαν κουραμπιές. Σε έπιανε η μάνα σου και σε τίναζε πριν σε βάλει μέσα- κουβαλούσες ένα τσουβάλι κοκκινόχωμα στα ρούχα χωρίς καν να το ξέρεις…..

Και οι μνήμες ξυπνάνε όταν πέφτεις πάνω σε μια τέτοια φωτογραφία τραβηγμένη πριν από 30 χρόνια(!). Την κοιτάς και λες “βρε βρε βρε” “για να δω….. θυμάμαι τα ονόματα;” και δειλά δειλά αρχίζεις : Θεοδόσης, Νίκος, Αντώνης, Χρήστος, Λυκούργος, Αφροδιτούλα(κολλητή μου), Αργύρης, Γρηγόρης, Βάνα, Ευγενία,  Ιωάννα, Χριστίνα, Ζωή, Ελένη, Γεωργία  συγχωρέστε με αν δεν θυμάμαι και κάποιον αλλά το είπαμε κοντά στα 40 πια ! Νοσταλγίες και γέλια σου έρχονται  στο μυαλό από τις αναπανάληπτες εκδρομές του δημοτικού. Τότε που όλα ήταν πολύ πιο απλά και οι φιλιές σε έδεναν σφιχτά. Δίκιο δεν έχω πες μου; Τότε μόνο όλα ήταν σε τάξη!